Πορεία αλληλεγγύης για τη 12χρονη επιζώσα από τον Κολωνό

Το κύκλωμα trafficking με θύμα τη 12χρονη από τον Κολωνό είναι ένα θέμα που το τελευταίο διάστημα τείνει να αποσιωπηθεί από την επικαιρότητα, καθώς η υπόθεση εξελίσσεται πλέον στις δικαστικές αίθουσες. Ως συλλογικότητα έχουμε ασχοληθεί στο παρελθόν με το συγκεκριμένο θέμα, εστιάζοντας στο κομμάτι της συγκάλυψης από την πλευρά του κράτους και της αστικής δικαιοσύνης, καθώς και στον ρόλο που ανέλαβαν τα συστημικά ΜΜΕ για την κάλυψη της υπόθεσης. Με την έναρξη της δίκης και τα νέα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, βλέπουμε ότι έχουμε κάθε λόγο να συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την υπόθεση και να βρισκόμαστε σε εγρήγορση.

Η εκδίκαση της υπόθεσης ξεκίνησε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών στις 8 Ιανουαρίου 2024. Για την υπόθεση έχουν σχηματιστεί 2 δικογραφίες. Η πρώτη αφορά 26 κατηγορούμενους, στους οποίους περιλαμβάνεται ο Ηλίας Μίχος. Οι κατηγορίες για τις οποίες παραπέμπεται είναι μεταξύ άλλων: βιασμός ανηλίκου κατ’ εξακολούθηση, πορνογραφία ανηλίκου, εμπορία ανθρώπων κατ’ επάγγελμα σε βάρος ανηλίκου, τέλεση γενετήσιας πράξης με πρόσωπο που είναι εν γνώσει του δράστη θύμα εμπορίας ανθρώπων. Ο Μίχος έχει ήδη αποδεχθεί τις κατηγορίες κατάχρησης ανηλίκου και προμήθειας και κατοχής υλικού πορνογραφίας ανηλίκων και αρνείται, μέχρι στιγμής, οποιαδήποτε άλλη κατηγορία. Η υπερασπιστική του γραμμή στηρίζεται στη θέση ότι η ανήλικη επιδίωκε η ίδια την τέλεση γενετήσιας πράξης και φαινόταν, κατά τα λεγόμενά του, “πεπειραμένη”.

Η υπεράσπιση των 26 κατηγορουμένων επιμένει περίπου στις ίδιες δηλώσεις. Οι περισσότεροι παραδέχονται πως έδωσαν χρήματα στην ανήλικη, καθώς “συμπονούσαν την κατάστασή της”, αλλά αρνούνται ότι συνευρέθηκαν μαζί της. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι την πέρασαν για μεγαλύτερη, γύρω στα 16 με 17 χρονών, όπως και την παρουσίαζε ο Μίχος, πιθανότατα για να έχουν ευνοϊκότερη ποινή.

Δε χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να μπορεί να διακρίνει τις σημαντικές ελλείψεις στη διερεύνηση κρίσιμων σημείων της υπόθεσης. Είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε πως ο βασικός κατηγορούμενος είναι ένας άνθρωπος που έχαιρε εκτίμησης, όχι μόνο της τοπικής κοινωνίας αλλά και πολιτικών προσώπων, ενώ είχε σχέσεις και με την αστυνομία. Η εικόνα του ευυπόληπτου πολίτη ίσως είναι αυτή που μπήκε εμπόδιο στις έρευνες, σε συνδυασμό με τις επαφές του με ισχυρά άτομα. Συγκεκριμένα, ο οίκος ανοχής, τον οποίο θυμάται το θύμα ως τόπο που την πήγαινε συχνά ο Μίχος δεν ερευνήθηκε παρά μόνο ένα μήνα μετά αφού ταυτοποιήθηκε, και δεν έχει σχηματιστεί καμιά δικογραφία εναντίον των ατόμων που τον διατηρούν (η ταυτοποίηση του κτιρίου έγινε την 1η Νοέμβρη ενώ η έρευνα την 1η Δεκέμβρη). Επίσης δεν έχουν ελεγχθεί οι κάμερες στο μαγαζί του Μίχου.

Μέσα σε όλα πρέπει να θυμόμαστε και πως η 12χρονη έχει καταθέσει ήδη πέντε φορές για την πρώτη δικογραφία, που εκδικάζεται τώρα, καθώς και άλλες δύο φορές για την δεύτερη δικογραφία που παραμένει ανοιχτή. Όπως μαθαίνουμε από σχετικά δημοσιεύματα (κυρίως από ανεξάρτητα μέσα), η 12χρονη κατά τις καταθέσεις της φαίνεται να θυμάται με μεγάλη λεπτομέρεια και να περιγράφει με ακρίβεια τα πρόσωπα που συνάντησε και τα μέρη στα οποία είχε βρεθεί. Παρόλα αυτά, κατά τη 2η δικάσιμο (10/01/24), υποβλήθηκε αίτημα από την πλευρά των κατηγορουμένων για συμπληρωματική κατάθεση με νέες ερωτήσεις στην ανήλικη. Προφανώς αυτή η διαδικασία, ακόμα και αν πραγματοποιηθεί με τον τρόπο που προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις (γραπτές οι ερωτήσεις από την υπεράσπιση, κατάθεση με ηλεκτρονικά μέσα σε ανακριτικό υπάλληλο διορισμένο από το δικαστήριο και βιντεοσκόπηση της κατάθεσης για να προβληθεί στη δικαστική αίθουσα) μπορεί να επανατραυματίσει το θύμα και να δώσει στην υπεράσπιση την ευκαιρία να ασκήσει ακόμα παραπάνω πίεση στο παιδί.

Τα συστημικά ΜΜΕ έπαιξαν από την αρχή πολύ σημαντικό ρόλο, τόσο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, όσο και στον εκφοβισμό και επανατραυματισμό του θύματος και το ξέπλυμα του θύτη. Είδαμε κανάλια να συγκεντρώνονται κάτω από το σπίτι της 12χρονης, να βγάζουν στη δημοσιότητα τη φωτογραφία της με πίξελ, καθώς και τη φωτογραφία της μητέρας της. Παρακολουθήσαμε ρεπορτάζ συνοδευόμενα από εικόνες που παρέπεμπαν σε πορνογραφικό υλικό και διαβάσαμε άρθρα που χρησιμοποιούσαν παραπλανητική ορολογία, όπως για παράδειγμα “πελάτες”, “ραντεβού”, “σεξουαλικές επαφές”, “πορνεία” κ.τ.λ., λέξεις που παραπέμπουν σε συναινετικές πράξεις, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για μια υπόθεση βιασμού, κυκλώματος trafficking και παιδοβιαστών. Η φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε επιλέχθηκε έτσι ώστε να υπηρετήσει τη λογική του “τα ‘θελε και τα ‘παθε”, να κανονικοποιήσει το victim blaming. Το αποκορύφωμα του κανιβαλισμού ήταν η αποκάλυψη του τόπου διαμονής της 12χρονης από την υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων της ΝΔ, Δόμνα Μιχαηλίδου, πράγμα που αναδημοσιεύθηκε από τα διάφορα ΜΜΕ και έθεσε σε άμεσο κίνδυνο την 12χρονη, η οποία δέχτηκε δολοφονική επίθεση μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε συνέντευξή της, η δικηγόρος Αντωνία Λεγάκη εξήγησε πως η υπόθεση του κυκλώματος με θύμα τη 12χρονη, η υπόθεση της Ηλιούπολης και η υπόθεση που έχει γίνει γνωστή ως Greek Mafia συνδέονται μεταξύ τους. Παρόλα αυτά, βλέπουμε ότι τα συστημικά ΜΜΕ τηρούν τη χαρακτηριστική τους στάση, αυτή της συγκάλυψης και του αποπροσανατολισμού, μιας και εξακολουθούν να παρουσιάζουν τις τρεις αυτές υποθέσεις ως μεμονωμένες. Το γεγονός αυτό μας βάζει σε ακόμα περισσότερες σκέψεις σχετικά με το τι κρύβεται από πίσω.

Καμία μας δεν πέφτει από τα σύννεφα παρατηρώντας τη στάση των ΜΜΕ, της αστικής δικαιοσύνης και του πολιτικού συστήματος. Ήδη από την αρχή της υπόθεσης οι προσπάθειες αποσιώπησης είναι εμφανείς, αφού, όταν η θεία και η μητέρα του θύματος κατήγγειλαν τον Μίχο στο Α.Τ. Κολωνού, η απάντηση που έλαβαν ήταν να φύγουν. Έπρεπε, τελικά, να πάνε ξανά την επόμενη μέρα, ώστε να τις παραπέμψουν στην Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων. Επιπλέον, η σύλληψη του Μίχου έγινε ένα μήνα μετά την καταγγελία, και έτσι του δόθηκε ο χρόνος να εξαφανίσει τα τυχόν αποδεικτικά στοιχεία.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ερχόμαστε αντιμέτωπες με υποθέσεις trafficking, αντιθέτως (και δυστυχώς, έχουμε φτάσει στο σημείο να) αναγνωρίζουμε αμέσως το μοτίβο που ακολουθείται, κάθε φορά. Οι κωλυσιεργίες των αρχών, οι μη έγκαιρες ή ελλιπείς έρευνες, οι πιέσεις για αποσιώπηση “επιφανών” εμπλεκομένων και οι προσπάθειες για εκφοβισμό και επανατραυματισμό του θύματος αποτελούν, όλα μαζί, μια καθιερωμένη τακτική του συστήματος για τη συγκάλυψη τέτοιων κυκλωμάτων. Η καταδίκη τέτοιων εγκλημάτων είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ένα δικαστικό σύστημα απέναντι στις επιζώσες, όλες εκείνες τις γνωστές αλλά και τις άγνωστες και αφανείς επιζώσες που έχουν βιαστεί και κακοποιηθεί. Ζητάμε δικαίωση για τα θύματα χωρίς να έχουμε αυταπάτες για τη λειτουργία της αστικής δικαιοσύνης. Είμαστε και θα είμαστε στο δρόμο, ώστε να μην αφήσουμε την υπόθεση του Κολωνού να ξεχαστεί. Στεκόμαστε στο πλευρό των θυμάτων και απέναντι στην έμφυλη βία και την πατριαρχία που την τροφοδοτεί και τη συντηρεί.

Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ TRAFFICKING

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ

Συγκέντρωση – μικροφωνική για την έναρξη της δίκης για την υπόθεση trafficking στον Κολωνό

Πανό της συλλογικότητας που αναρτήθηκε στην Καμάρα, στη συγκέντρωση – μικροφωνική για την έναρξη της δίκης.

Τη Δευτέρα 8/1/2024, ξεκίνησε η δίκη για την υπόθεση μαστροπείας και παιδοβιασμού της 12χρονης στον Κολωνό.
Στεκόμαστε αλληλέγγυες στη 12χρονη και την οικογένειά της.
ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ
ΚΑΝΕΝΑ ΛΙΓΟΤΕΡΟ
Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟ ΑΛΛΟ

Αστική δικαιοσύνη – συγκάλυψη: Ο ρόλος των ΜΜΕ

Το κύκλωμα trafficking με θύμα τη 12χρονη από τον Κολωνό είναι ένα θέμα που το τελευταίο διάστημα έχει σχεδόν ολοκληρωτικά αποσιωπηθεί από την επικαιρότητα, καθώς περιμένουμε πια την υπόθεση να εξελιχθεί στις δικαστικές αίθουσες. Ως συλλογικότητα έχουμε ασχοληθεί στο παρελθόν με το συγκεκριμένο θέμα, εστιάζοντας στο κομμάτι της συγκάλυψης από την πλευρά του κράτους και της αστικής δικαιοσύνης. Με την εισήγησή μας θέλουμε να αναλύσουμε τον τρόπο με τον οποίο τα συστημικά ΜΜΕ, ως συμπληρωματικός μηχανισμός, κάλυψαν την υπόθεση, καθώς και τον ρόλο που έπαιξαν από την αρχή, τόσο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, όσο και στον εκφοβισμό και επανατραυματισμό του θύματος και το ξέπλυμα του θύτη.

Πιο συγκεκριμένα, με το που βγήκε στο φως η είδηση τον περασμένο Οκτώβριο, είδαμε κανάλια να συγκεντρώνονται κάτω από το σπίτι της 12χρονης και να βγάζουν στη δημοσιότητα τη φωτογραφία της με πίξελ, καθώς και τη φωτογραφία της μητέρας της (βλ. Τατιάνα Στεφανίδου). Λίγες μέρες αργότερα, ο Γιώργος Λιάγκας δε δίστασε να ανακοινώσει κατά τη διάρκεια της τηλεοπτικής του εκπομπής ότι έχει τις φωτογραφίες της 12χρονης στο κινητό του. Είδαμε και πάλι με πόση άνεση τα πρόσωπα με πολιτική και κοινωνική ισχύ ελέγχουν τι θα βγαίνει και τι δε θα βγαίνει στη δημοσιότητα, χωρίς καμιά νομική ή άλλη συνέπεια. Ο Γιώργος Λιάγκας συνέχισε τις εκπομπές του και η Τατιάνα Στεφανίδου συνέχισε να εκφράζει τις απόψεις της χωρίς ντροπή, όπως είδαμε και αργότερα με την απαράδεκτη δήλωσή της για το ναυάγιο στην Πύλο. Επιπλέον, στην προσπάθεια μας να διαβάσουμε και να ψάξουμε για το θέμα, τα πρώτα πράγματα που έβγαιναν στη σελίδα αναζήτησης για τη 12χρονη ήταν αναζητήσεις όπως “δωδεκάχρονη φωτογραφίες”, “δωδεκάχρονη μητέρα”. Για εμάς, όλο αυτό δείχνει ότι τα μίντια με τον έναν ή τον άλλον τρόπο προσπάθησαν να μετατρέψουν την όλη υπόθεση σε μια κουτσομπολίστικη σαπουνόπερα. Με άλλα λόγια, για ακόμα μια φορά τα ΜΜΕ λειτούργησαν εκφοβιστικά, τόσο για την ίδια τη 12χρονη όσο και για άλλα επιζώντα, τα οποία βλέπουν τι θα τους συμβεί σε περίπτωση που αποφασίσουν να μιλήσουν.

Στη συνέχεια της έρευνάς μας πάνω στο θέμα, παρατηρήσαμε άλλη μια τακτική των ΜΜΕ. Ιδιαίτερα στην αρχή της δημοσιότητας της υπόθεσης, τα μίντια βάλθηκαν να καλύψουν εκτενώς με ρεπορτάζ τις διαγραφές μελών των κομμάτων ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ τα οποία σχετίζονταν με την υπόθεση, σε μια προσπάθεια να μας καθησυχάσουν πως οι “κακοί” έχουν πια απομακρυνθεί και μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχες. Με μια βαθύτερη ανάλυση, η τακτική αυτή εξυπηρετεί συμφέροντα των κομμάτων, καθώς με τον τρόπο αυτό προσπαθούν να βγάλουν από πάνω τους τη “ρετσινιά” και να προωθήσουν αντιλήψεις που να παρουσιάζουν το κόμμα τους ως σύγχρονο και υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Εμείς όμως δε μπορούμε παρά να υποστηρίξουμε πως όχι μόνο ήσυχες δεν είμαστε, αλλά είμαστε και εξοργισμένες με τον τρόπο που τα ΜΜΕ συγκαλύπτουν τον κρατικό μηχανισμό που βρίσκεται πίσω από αυτή και άλλες παρόμοιες υποθέσεις.

Εξοργιστικός ήταν και ο τρόπος με τον οποίο παρουσιάζονταν οι ειδήσεις και η γλώσσα που χρησιμοποιήθηκε για τις αναφορές στην υπόθεση. Παρακολουθήσαμε ρεπορτάζ συνοδευόμενα από εικόνες που παρέπεμπαν σε πορνογραφικό υλικό και διαβάσαμε άρθρα που χρησιμοποιούσαν παραπλανητική ορολογία, όπως για παράδειγμα “πελάτες”, “ραντεβού”, “σεξουαλικές επαφές”, “πορνεία” κ.τ.λ., λέξεις που παραπέμπουν σε συναινετικές πράξεις, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για μια υπόθεση βιασμού, κυκλώματος trafficking και παιδοβιαστών.

Σε σχέση με τα εμπλεκόμενα στην υπόθεση άτομα είδαμε μια συντονισμένη προσπάθεια να στραφεί η κοινή γνώμη ενάντια στη μητέρα. Ίσως γιατί το σενάριο «η μητέρα εκδίδει την κόρη της» και ο τίτλος “μητέρα-τέρας” ανεβάζουν την τηλεθέαση και την επισκεψιμότητα των ιστοσελίδων, ίσως γιατί βρέθηκε πρόσφορο έδαφος επειδή η οικογένεια ανήκει σε κατώτερη κοινωνική τάξη, και σίγουρα σε μια προσπάθεια να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από τον «οικογενειάρχη» Μίχο. Η αντίθεση αυτή φάνηκε και από τον χρόνο και χώρο που δόθηκε σε καθεμιά από τις δύο πλευρές στον αέρα. Από τη μία, ούτε η είδηση ότι η μητέρα έκανε απεργία πείνας ενώ ήταν προφυλακισμένη, ούτε και οι δηλώσεις του αδερφού της 12χρονης καλύφθηκαν αρκετά από τα συστημικά μίντια. Από την άλλη, ο Μίχος έλαβε μια μάλλον ευνοϊκή μεταχείριση σε σύγκριση με τις πράξεις του, μιας και του δόθηκε δημόσιο βήμα ώστε να απολογηθεί. Αξίζει να σημειωθεί ότι κάτι αντίστοιχο δεν έχουμε δει να συμβαίνει όταν ο θύτης είναι κάποιος από κατώτερη κοινωνική τάξη ή μετανάστης/πρόσφυγας. Τον περασμένο Οκτώβριο, μάλιστα, το ΣΚΑΙ κάλεσε –ποιον άλλον;- τον μπάτσο Μπαλάσκα για να δηλώσει ότι ο παιδοβιαστής είναι “πολύ καλό παιδί, επιφανής και με άρτια ζωή, με μια καλή σύζυγο και ένα γιο, πολύ καλό παιδί”. Τα συστημικά ΜΜΕ φρόντισαν γενικά να παρουσιάσουν τον Μίχο ως καλό οικογενειάρχη, καλό χριστιανό και Έλληνα πολίτη, το οποίο προδιαθέτει θετικά την κοινωνική γνώμη απέναντί του, σε αντίθεση με την μητέρα που ήταν καθαρίστρια, από χαμηλή κοινωνική τάξη και “έβαζε το ανήλικο παιδί της να δουλεύει”. Τέτοιοι χαρακτηρισμοί και περιγραφές έχουν κοινωνική και πολιτική χροιά, και στοχεύουν στο να κατασκευάσουν το αφήγημα ότι η φτώχεια είναι συνώνυμη με την εγκληματικότητα και την παραμέληση, δίνοντας το πάτημα στην κοινωνία να κατηγορήσει και να κατασπαράξει τη μητέρα.

Το αποκορύφωμα του κανιβαλισμού ήταν η αποκάλυψη του τόπου διαμονής της 12χρονης από την υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων της ΝΔ, Δόμνα Μιχαηλίδου, πράγμα που αναδημοσιεύθηκε από τα διάφορα ΜΜΕ. Το γεγονός αυτό, όπως είναι προφανές, έθεσε σε άμεσο κίνδυνο την 12χρονη, η οποία δέχτηκε δολοφονική επίθεση μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε πρόσφατη συνέντευξή της, η δικηγόρος Αντωνία Λεγάκη εξήγησε πως η υπόθεση του κυκλώματος με θύμα τη 12χρονη, η υπόθεση της Ηλιούπολης και η υπόθεση που έχει γίνει γνωστή ως Greek Mafia συνδέονται μεταξύ τους. Παρόλα αυτά, βλέπουμε ότι τα συστημικά ΜΜΕ τηρούν τη χαρακτηριστική τους στάση, αυτή της συγκάλυψης και του αποπροσανατολισμού, μιας και εξακολουθούν να παρουσιάζουν τις τρεις αυτές υποθέσεις ως μεμονωμένες. Το γεγονός αυτό μας βάζει σε ακόμα περισσότερες σκέψεις σχετικά με το τι κρύβεται από πίσω.

Καμία μας δεν πέφτει από τα σύννεφα παρατηρώντας τη στάση των ΜΜΕ, που όπως και περιμέναμε, σίγουρα δεν ήταν υπέρ της 12χρονης. Προσπάθησαν να την τρομοκρατήσουν και να στρέψουν την κοινή γνώμη εναντίον της μητέρας της ενώ ταυτόχρονα συγκάλυπταν ξεδιάντροπα τον παιδοβιαστή και έθεταν την ίδια σε κίνδυνο. Μέχρι και η φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε επιλέχθηκε έτσι ώστε να υπηρετήσει τη λογική του “τα ‘θελε και τα ‘παθε”, να κανονικοποιήσει το victim blaming. Φυσικά, τα ΜΜΕ δεν είναι αυτά που θα αποφασίσουν για την εξέλιξη της υπόθεσης στο δικαστήριο, σίγουρα όμως διαμορφώνουν την κοινωνική αντίληψη και κουλτούρα. Βλέπουμε για μια ακόμη φορά την καθιερωμένη στάση των συστημικών ΜΜΕ, που χρησιμοποιούν όλα τα μέσα και τις δυνάμεις τους για τον επανατραυματισμό των θυμάτων και τον εκφοβισμό των επιζώντων που θα ήθελαν να καταγγείλουν την κακοποίησή τους, τρέφοντας και συντηρώντας την έμφυλη βία και τη συνολική υποτίμηση των γυναικών, ιδιαίτερα εκείνων της εργατικής τάξης.

Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΝΑ ΤΟ ΑΛΛΟ

ΚΑΜΙΑ ΜΟΝΗ – ΚΑΝΕΝΑ ΜΟΝΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΕΜΦΥΛΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ

 

Το κείμενο αποτελεί την εισήγηση της συλλογικότητάς μας στην εκδήλωση-συζήτηση με θέμα “Αστική δικαιοσύνη και συγκάλυψη: Η υπόθεση trafficking της 12χρονης στον Κολωνό”, η οποία  πραγματοποιήθηκε στις 24/09, στο Πάρκο του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
Η εκδήλωση συνδιοργανώθηκε από τις Witches Fight Back, τη Φεμινιστική Ομάδα Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Θεσσαλονίκης και τη Συλλογικότητα για τον Ελευθεριακό Φεμινισμό Rabbia Viola, και με την εισήγηση της Πρωτοβουλίας Αγώνα στη 12χρονη.
Ηχητικό αρχείο της εκδήλωσης από το Ελεύθερο Κοινωνικό Ραδιόφωνο 1431:

Αστική δικαιοσύνη και συγκάλυψη

Ως φεμινιστική συλλογικότητα Witches Fight Back, παρακολουθούμε την υπόθεση trafficking της Ηλιούπολης και της 12χρονης στον Κολωνό, της Γεωργίας Μπίκα, του Λιγνάδη, του Φιλιππίδη, του βιασμού της αδερφής μας στο Α.Τ. Ομόνοιας και τόσες άλλες γνωστές ή και άγνωστες στο ευρύ κοινό υποθέσεις. Είτε με την παρουσία μας από κοντά, είτε με την υποστήριξη μας από μακριά, είμαστε δίπλα στις επιζώσες και δεν θα σταματήσουμε να φωνάζουμε πως “Αδερφές μας, εμείς σας πιστεύουμε”.

Θέλουμε να δηλώσουμε την αλληλεγγύη και την υποστήριξή μας προς τις επιζώσες που βρήκαν το θάρρος να καταγγείλουν τους βιαστές/διακινητές/κακοποιητές τους. Απαιτούμε την απονομή δικαιοσύνης για τις καταγγέλλουσες, οι οποίες, παρά τις συνεχόμενες απειλές και τους εκφοβισμούς, συνεχίζουν τον δύσκολο αγώνα στις αίθουσες των δικαστηρίων.

Οι μπάτσοι, το κράτος και η δικαιοσύνη φαίνεται, δυστυχώς, ότι κάνουν ό,τι μπορούν για να διαφυλάξουν τους δράστες και να συμβάλλουν στην αποσιώπηση των εγκλημάτων. Απονομή δικαιοσύνης σημαίνει, για εμάς, καταδίκη των δραστών για τα κακουργήματα τα οποία έχουν καταγγελθεί, χωρίς άλλες κωλυσιεργίες, προσπάθειες συγκάλυψης και περαιτέρω επανατραυματισμό των θυμάτων.

Υπάρχουν, όμως, και εκεινες οι επιζώσες που δεν έφτασαν ποτέ μέχρι την καταγγελία. Αυτό συνέβη γιατί μέχρι τώρα η αστική δικαιοσύνη λειτουργεί με τη συγκάλυψη και αποφυγή προφυλάκισης των θυτών, την απόρριψη των αιτημάτων για περιοριστικά μέτρα, την έκθεση των επιζωσών στα συστημικά ΜΜΕ και τον επανατραυματισμό τους στις δικαστικές αίθουσες, την αποσιώπηση και “απώλεια” πειστηρίων και καταθέσεων. Παράλληλα, δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη για ψυχολογική υποστήριξη και φιλοξενία των θυμάτων σε κάποια δομή φροντίδας και προστασίας για θύματα έμφυλης βίας και μαστροπείας.

Η καταδίκη τέτοιων εγκλημάτων είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ένα δικαστικό σύστημα απέναντι στις επιζώσες, όλες εκείνες τις γνωστές αλλά και τις άγνωστες και αφανείς επιζώσες που έχουν βιαστεί, κακοποιηθεί και έχουν γίνει θύματα trafficking.

Παρότι υπάρχουν οι σχετικές οδηγίες και προβλέψεις για το πώς θα έπρεπε να διαχειρίζεται η δικαιοσύνη τέτοιες περιπτώσεις, θεωρούμε απαράδεκτο το γεγονός ότι, στο δικαστήριο, οι αδερφές μας καλούνται να βρίσκονται μέσα στην ίδια αίθουσα με τους κακοποιητές τους, να τους αντικρίζουν ξανά και ξανά, να υπομένουν την ξεδιάντροπη τακτική του “τα ‘θελε και τα ‘παθε” από την πλευρά τους και να έρχονται εκ νέου αντιμέτωπες με το τραύμα τους.

Απέναντι στη στάση αυτή, καθώς και στις χρονοβόρες δικαστικές και θεσμικές διαδικασίες, εμείς απαντάμε συλλογικά, ώστε κανένα άτομο να μην αφεθεί μόνο του ενάντια σε τέτοιου είδους φαινόμενα. Ζητάμε δικαίωση για όλες εκείνες τις γυναίκες και θηλυκότητες που έχουν υπάρξει θύματα της έμφυλης βίας και της μαστροπείας και φοβούνται να μιλήσουν, να καταγγείλουν, να ελευθερωθούν από τους κακοποιητές τους. Επειδή όλα αυτά δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά ξεκάθαρες περιπτώσεις κρατικής συγκάλυψης, ενώνουμε τις φωνές μας και διεκδικούμε, μέσα από τους κοινωνικούς μας αγώνες, ψυχολογική υποστήριξη, πραγματική προστασία, ενδυνάμωση και φεμινιστική φροντίδα των θυμάτων. Παλεύουμε, ώστε καμία άλλη και κανένα άλλο να μη γίνει θύμα κακοποίησης, βιασμού, trafficking. Στεκόμαστε στο πλευρό των θυμάτων και απέναντι στην έμφυλη βία και την πατριαρχία που την τροφοδοτεί και τη συντηρεί.

Θεσσαλονίκη, Φεβρουάριος 2023

Σχετικά με την υπόθεση της Ηλιούπολης – Αλληλεγγύη στις επιζώσες trafficking

Ως φεμινιστική συλλογικότητα Witches Fight Back, παρακολουθούμε την υπόθεση της Ηλιούπoλης από την αρχή, με την καταγγελία της Ε. Αν και γεωγραφικά βρισκόμαστε μακριά, είμαστε δίπλα στις επιζώσες και δεν θα σταματήσουμε να φωνάζουμε πως “Αδερφές μας, εμείς σας πιστεύουμε”.

Με το κείμενο που ακολουθεί, θέλουμε να δηλώσουμε την αλληλεγγύη και την υποστήριξή μας προς τα θύματα της υπόθεσης trafficking. Απαιτούμε την απονομή δικαιοσύνης για τις καταγγέλλουσες, οι οποίες, παρά τις συνεχόμενες απειλές και τους εκφοβισμούς, συνεχίζουν τον δύσκολο αγώνα απέναντι στους κακοποιητές και διακινητές τους. Δηλώνουμε τη συμπαράσταση και την υποστήριξή μας σε όσα άτομα είναι πλάι στις επιζώσες στο δικαστικό αυτό αγώνα, και ιδιαίτερα στη συνήγορο των καταγγελλουσών, Αντωνία Λεγάκη. Ζητάμε να πάψει η πειθαρχική της δίωξη, η οποία παρακωλύει την άμεση εκδίκαση της υπόθεσης και παρατείνει την κατάσταση του συνεχούς επανατραυματισμού και εκφοβισμού των επιζωσών.

Απονομή δικαιοσύνης σημαίνει, για εμάς, καταδίκη των δραστών για τα κακουργήματα τα οποία έχουν καταγγελθεί, χωρίς άλλες κωλυσιεργίες, προσπάθειες συγκάλυψης και περαιτέρω επανατραυματισμό των θυμάτων. Η καταδίκη τέτοιων εγκλημάτων είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ένα δικαστικό σύστημα απέναντι στις επιζώσες, τόσο εκείνες που εμπλέκονται στην υπόθεση, όσο και για όλες τις άλλες, τις άγνωστες και αφανείς επιζώσες που έχουν βιαστεί, κακοποιηθεί και έχουν γίνει θύματα trafficking στα χέρια του μαστροπού αστυνομικού Μπουγιούκου και των συνεργών του.

Από την αρχή της ιστορίας αυτής μέχρι και σήμερα, η ελληνική αστυνομία, το κράτος και η δικαιοσύνη φαίνεται, δυστυχώς, ότι κάνουν ό,τι μπορούν για να διαφυλάξουν τους δράστες και να συμβάλλουν στην αποσιώπηση των εγκλημάτων. Η Ε. ουσιαστικά απήχθη από την αστυνομία όταν πήγε να καταγγείλει και μεταφέρθηκε σε νοσοκομείο ως κρατούμενη. Δεν υπήρξε καμία πρόβλεψη για φιλοξενία των θυμάτων σε κάποια δομή φροντίδας και προστασίας για θύματα έμφυλης βίας και μαστροπείας.

Ακόμα και ο καθορισμός της ημερομηνίας έναρξης της δίκης (η οποία σύντομα θα έχει παρέλθει του χρονικού διαστήματος προφυλακισμού των κατηγορουμένων, με ενδεχόμενο σενάριο οι κακοποιητές σε λίγο καιρό να κυκλοφορούν ελεύθεροι, απειλώντας ακόμα περισσότερο τα θύματα), η μέχρι τώρα ανεπαρκής έρευνα για την εξάρθρωση του κυκλώματος, καθώς και η αδράνεια της δικαιοσύνης σε σχέση με τις συνεχόμενες απειλές που δέχονται οι επιζώσες είναι χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της στάσης.

Παρακολουθώντας τις εξελίξεις της δίκης, βλέπουμε για μία ακόμα φορά στο προσκήνιο την κανονικοποίηση της επαναθυματοποίησης των επιζωσών έμφυλης βίας. Θεωρούμε απαράδεκτο το γεγονός ότι, στο δικαστήριο, οι αδερφές μας καλούνται να βρίσκονται μέσα στην ίδια αίθουσα με τους κακοποιητές τους, να τους αντικρίζουν ξανά και ξανά, να υπομένουν την ξεδιάντροπη τακτική του victim blaming από την πλευρά τους και να έρχονται εκ νέου αντιμέτωπες με το τραύμα τους (με ό,τι συνεπάγονται όλα τα παραπάνω για την ψυχολογική τους κατάσταση), παρότι υπάρχουν οι σχετικές οδηγίες και προβλέψεις για το πώς θα έπρεπε να διαχειρίζεται η δικαιοσύνη τέτοιες περιπτώσεις.

Απέναντι στη στάση αυτή, καθώς και στις χρονοβόρες δικαστικές και θεσμικές διαδικασίες, εμείς απαντάμε συλλογικά, ώστε κανένα άτομο να μην αφεθεί μόνο του ενάντια σε τέτοιου είδους φαινόμενα. Ζητάμε δικαίωση, τόσο για τις δύο επιζώσες της Ηλιούπολης, όσο και για όλες εκείνες τις γυναίκες και θηλυκότητες που έχουν υπάρξει θύματα της έμφυλης βίας και της μαστροπείας και φοβούνται να μιλήσουν, να καταγγείλουν, να ελευθερωθούν από τους κακοποιητές τους. Επειδή όλα αυτά δεν αποτελούν μεμονωμένο περιστατικό, αλλά πρόκειται για μία ακόμη περίπτωση κρατικής συγκάλυψης, ενώνουμε τις φωνές μας και διεκδικούμε, μέσα από τους κοινωνικούς μας αγώνες, ψυχολογική υποστήριξη, πραγματική προστασία, ενδυνάμωση και φεμινιστική φροντίδα των θυμάτων. Συνεχίζουμε να παρακολουθούμε την εξέλιξη της υπόθεσης και παράλληλα παλεύουμε ώστε καμία άλλη και κανένα άλλο να μη γίνει θύμα κακοποίησης, βιασμού, trafficking. Στεκόμαστε στο πλευρό των θυμάτων και απέναντι στην έμφυλη βία και την πατριαρχία που την τροφοδοτεί και τη συντηρεί.

Θεσσαλονίκη, Δεκέμβρης 2022