Πορεία αλληλεγγύης για τη 12χρονη επιζώσα από τον Κολωνό

Το κύκλωμα trafficking με θύμα τη 12χρονη από τον Κολωνό είναι ένα θέμα που το τελευταίο διάστημα τείνει να αποσιωπηθεί από την επικαιρότητα, καθώς η υπόθεση εξελίσσεται πλέον στις δικαστικές αίθουσες. Ως συλλογικότητα έχουμε ασχοληθεί στο παρελθόν με το συγκεκριμένο θέμα, εστιάζοντας στο κομμάτι της συγκάλυψης από την πλευρά του κράτους και της αστικής δικαιοσύνης, καθώς και στον ρόλο που ανέλαβαν τα συστημικά ΜΜΕ για την κάλυψη της υπόθεσης. Με την έναρξη της δίκης και τα νέα στοιχεία που έρχονται στο φως της δημοσιότητας, βλέπουμε ότι έχουμε κάθε λόγο να συνεχίσουμε να παρακολουθούμε την υπόθεση και να βρισκόμαστε σε εγρήγορση.

Η εκδίκαση της υπόθεσης ξεκίνησε στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών στις 8 Ιανουαρίου 2024. Για την υπόθεση έχουν σχηματιστεί 2 δικογραφίες. Η πρώτη αφορά 26 κατηγορούμενους, στους οποίους περιλαμβάνεται ο Ηλίας Μίχος. Οι κατηγορίες για τις οποίες παραπέμπεται είναι μεταξύ άλλων: βιασμός ανηλίκου κατ’ εξακολούθηση, πορνογραφία ανηλίκου, εμπορία ανθρώπων κατ’ επάγγελμα σε βάρος ανηλίκου, τέλεση γενετήσιας πράξης με πρόσωπο που είναι εν γνώσει του δράστη θύμα εμπορίας ανθρώπων. Ο Μίχος έχει ήδη αποδεχθεί τις κατηγορίες κατάχρησης ανηλίκου και προμήθειας και κατοχής υλικού πορνογραφίας ανηλίκων και αρνείται, μέχρι στιγμής, οποιαδήποτε άλλη κατηγορία. Η υπερασπιστική του γραμμή στηρίζεται στη θέση ότι η ανήλικη επιδίωκε η ίδια την τέλεση γενετήσιας πράξης και φαινόταν, κατά τα λεγόμενά του, “πεπειραμένη”.

Η υπεράσπιση των 26 κατηγορουμένων επιμένει περίπου στις ίδιες δηλώσεις. Οι περισσότεροι παραδέχονται πως έδωσαν χρήματα στην ανήλικη, καθώς “συμπονούσαν την κατάστασή της”, αλλά αρνούνται ότι συνευρέθηκαν μαζί της. Κάποιοι ισχυρίζονται ότι την πέρασαν για μεγαλύτερη, γύρω στα 16 με 17 χρονών, όπως και την παρουσίαζε ο Μίχος, πιθανότατα για να έχουν ευνοϊκότερη ποινή.

Δε χρειάζεται να είναι κανείς νομικός για να μπορεί να διακρίνει τις σημαντικές ελλείψεις στη διερεύνηση κρίσιμων σημείων της υπόθεσης. Είναι σημαντικό να μην ξεχνάμε πως ο βασικός κατηγορούμενος είναι ένας άνθρωπος που έχαιρε εκτίμησης, όχι μόνο της τοπικής κοινωνίας αλλά και πολιτικών προσώπων, ενώ είχε σχέσεις και με την αστυνομία. Η εικόνα του ευυπόληπτου πολίτη ίσως είναι αυτή που μπήκε εμπόδιο στις έρευνες, σε συνδυασμό με τις επαφές του με ισχυρά άτομα. Συγκεκριμένα, ο οίκος ανοχής, τον οποίο θυμάται το θύμα ως τόπο που την πήγαινε συχνά ο Μίχος δεν ερευνήθηκε παρά μόνο ένα μήνα μετά αφού ταυτοποιήθηκε, και δεν έχει σχηματιστεί καμιά δικογραφία εναντίον των ατόμων που τον διατηρούν (η ταυτοποίηση του κτιρίου έγινε την 1η Νοέμβρη ενώ η έρευνα την 1η Δεκέμβρη). Επίσης δεν έχουν ελεγχθεί οι κάμερες στο μαγαζί του Μίχου.

Μέσα σε όλα πρέπει να θυμόμαστε και πως η 12χρονη έχει καταθέσει ήδη πέντε φορές για την πρώτη δικογραφία, που εκδικάζεται τώρα, καθώς και άλλες δύο φορές για την δεύτερη δικογραφία που παραμένει ανοιχτή. Όπως μαθαίνουμε από σχετικά δημοσιεύματα (κυρίως από ανεξάρτητα μέσα), η 12χρονη κατά τις καταθέσεις της φαίνεται να θυμάται με μεγάλη λεπτομέρεια και να περιγράφει με ακρίβεια τα πρόσωπα που συνάντησε και τα μέρη στα οποία είχε βρεθεί. Παρόλα αυτά, κατά τη 2η δικάσιμο (10/01/24), υποβλήθηκε αίτημα από την πλευρά των κατηγορουμένων για συμπληρωματική κατάθεση με νέες ερωτήσεις στην ανήλικη. Προφανώς αυτή η διαδικασία, ακόμα και αν πραγματοποιηθεί με τον τρόπο που προβλέπεται σε τέτοιες περιπτώσεις (γραπτές οι ερωτήσεις από την υπεράσπιση, κατάθεση με ηλεκτρονικά μέσα σε ανακριτικό υπάλληλο διορισμένο από το δικαστήριο και βιντεοσκόπηση της κατάθεσης για να προβληθεί στη δικαστική αίθουσα) μπορεί να επανατραυματίσει το θύμα και να δώσει στην υπεράσπιση την ευκαιρία να ασκήσει ακόμα παραπάνω πίεση στο παιδί.

Τα συστημικά ΜΜΕ έπαιξαν από την αρχή πολύ σημαντικό ρόλο, τόσο στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης, όσο και στον εκφοβισμό και επανατραυματισμό του θύματος και το ξέπλυμα του θύτη. Είδαμε κανάλια να συγκεντρώνονται κάτω από το σπίτι της 12χρονης, να βγάζουν στη δημοσιότητα τη φωτογραφία της με πίξελ, καθώς και τη φωτογραφία της μητέρας της. Παρακολουθήσαμε ρεπορτάζ συνοδευόμενα από εικόνες που παρέπεμπαν σε πορνογραφικό υλικό και διαβάσαμε άρθρα που χρησιμοποιούσαν παραπλανητική ορολογία, όπως για παράδειγμα “πελάτες”, “ραντεβού”, “σεξουαλικές επαφές”, “πορνεία” κ.τ.λ., λέξεις που παραπέμπουν σε συναινετικές πράξεις, ενώ είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για μια υπόθεση βιασμού, κυκλώματος trafficking και παιδοβιαστών. Η φρασεολογία που χρησιμοποιήθηκε επιλέχθηκε έτσι ώστε να υπηρετήσει τη λογική του “τα ‘θελε και τα ‘παθε”, να κανονικοποιήσει το victim blaming. Το αποκορύφωμα του κανιβαλισμού ήταν η αποκάλυψη του τόπου διαμονής της 12χρονης από την υφυπουργό Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων της ΝΔ, Δόμνα Μιχαηλίδου, πράγμα που αναδημοσιεύθηκε από τα διάφορα ΜΜΕ και έθεσε σε άμεσο κίνδυνο την 12χρονη, η οποία δέχτηκε δολοφονική επίθεση μέσα στο ίδιο της το σπίτι.

Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε συνέντευξή της, η δικηγόρος Αντωνία Λεγάκη εξήγησε πως η υπόθεση του κυκλώματος με θύμα τη 12χρονη, η υπόθεση της Ηλιούπολης και η υπόθεση που έχει γίνει γνωστή ως Greek Mafia συνδέονται μεταξύ τους. Παρόλα αυτά, βλέπουμε ότι τα συστημικά ΜΜΕ τηρούν τη χαρακτηριστική τους στάση, αυτή της συγκάλυψης και του αποπροσανατολισμού, μιας και εξακολουθούν να παρουσιάζουν τις τρεις αυτές υποθέσεις ως μεμονωμένες. Το γεγονός αυτό μας βάζει σε ακόμα περισσότερες σκέψεις σχετικά με το τι κρύβεται από πίσω.

Καμία μας δεν πέφτει από τα σύννεφα παρατηρώντας τη στάση των ΜΜΕ, της αστικής δικαιοσύνης και του πολιτικού συστήματος. Ήδη από την αρχή της υπόθεσης οι προσπάθειες αποσιώπησης είναι εμφανείς, αφού, όταν η θεία και η μητέρα του θύματος κατήγγειλαν τον Μίχο στο Α.Τ. Κολωνού, η απάντηση που έλαβαν ήταν να φύγουν. Έπρεπε, τελικά, να πάνε ξανά την επόμενη μέρα, ώστε να τις παραπέμψουν στην Υποδιεύθυνση Προστασίας Ανηλίκων. Επιπλέον, η σύλληψη του Μίχου έγινε ένα μήνα μετά την καταγγελία, και έτσι του δόθηκε ο χρόνος να εξαφανίσει τα τυχόν αποδεικτικά στοιχεία.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ερχόμαστε αντιμέτωπες με υποθέσεις trafficking, αντιθέτως (και δυστυχώς, έχουμε φτάσει στο σημείο να) αναγνωρίζουμε αμέσως το μοτίβο που ακολουθείται, κάθε φορά. Οι κωλυσιεργίες των αρχών, οι μη έγκαιρες ή ελλιπείς έρευνες, οι πιέσεις για αποσιώπηση “επιφανών” εμπλεκομένων και οι προσπάθειες για εκφοβισμό και επανατραυματισμό του θύματος αποτελούν, όλα μαζί, μια καθιερωμένη τακτική του συστήματος για τη συγκάλυψη τέτοιων κυκλωμάτων. Η καταδίκη τέτοιων εγκλημάτων είναι το λιγότερο που μπορεί να κάνει ένα δικαστικό σύστημα απέναντι στις επιζώσες, όλες εκείνες τις γνωστές αλλά και τις άγνωστες και αφανείς επιζώσες που έχουν βιαστεί και κακοποιηθεί. Ζητάμε δικαίωση για τα θύματα χωρίς να έχουμε αυταπάτες για τη λειτουργία της αστικής δικαιοσύνης. Είμαστε και θα είμαστε στο δρόμο, ώστε να μην αφήσουμε την υπόθεση του Κολωνού να ξεχαστεί. Στεκόμαστε στο πλευρό των θυμάτων και απέναντι στην έμφυλη βία και την πατριαρχία που την τροφοδοτεί και τη συντηρεί.

Ο,ΤΙ ΕΧΟΥΜΕ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΑ ΚΥΚΛΩΜΑΤΑ TRAFFICKING

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ